Πάει καιρός
που έπαψε
να ελπίζει
πως θα την ποθήσουν.
Όμως κάποια βράδια
όταν το γραφείο αδειάζει
και μένει ολομόναχη
κλείνει προς στιγμήν
τα μάτια
και φαντάζεται
πως είναι οδαλίσκη
στο χαρέμι του Σουλτάνου.
Κι αυτός
της διατρέχει
το κορμί
με το μαστίγιο.
Kαι είναι ίδιος
ο Ομάρ Σαρίφ.
Σάββατο 6 Ιουνίου 2026
Υπάλληλος γραφείου
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Θαύματα του θέρους
Και να που μέσα στο λιοπύρι του Αυγούστου βρισκόμαστε μπροστά σε μια μικρή πλατεία απ’ όλους ξεχασμένη και σ’ ένα ανέλπιστο παγκάκι κάτ...
-
Ένα ακόμα μουσείο. Σύμφωνοι, ένα ακόμα μουσείο. Ο Ατμός είναι ένας κινηματογράφος που έχει πάρει το όνομά του από μια άγνωστη ταινία...
-
Σε μια κωμόπολη της Ουγγαρίας, στη μέση του πουθενά, γκρίζα, παγωμένη και ξεχασμένη απ' όλους, πλανάται η απροσδιόριστη απειλή μιας επ...
-
Η νύχτα! Μόνο η νύχτα ! Χρειάζεται, πραγματικά, μεγάλη προσπάθεια να αρχίσεις το διάβασμα ενός βιβλίου του οποίου ο συγγραφέας είχε ...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου