Απ΄ όλα τα βιβλία με ποιήματα περισσότερο μου αρέσουν εκείνα που είναι σε δίγλωσση έκδοση. Κάποια τέτοια τυχαίνει να έχω στη βιβλιοθήκη μου και, όποτε τα ανοίγω, κοιτάζω και το πρωτότυπο: Χέλντερλινγκ, Τσέλαν και Ρίλκε στα γερμανικά, Λόρκα και Νερούδα στα ισπανικά, τα «Σονέτα» του Σαίξπηρ, το «Μια εποχή στην κόλαση» του Ρεμπώ, μερικά της Έμιλυ Ντίκινσον, μια ανθολογία κινέζικης ποίησης με ιδεογράμματα, τις «Εποχές» του Ματσούο Μπάσο στα ιαπωνικά….

 

Από την άλλη αναρωτιέμαι πώς να ακούγεται άραγε το «είδα τη λυγερή σκιά μου, ως όνειρο να παίζει..» στα ρώσικα ή το «νύχτες των γυρισμών αναπότρεπτες» στα ολλανδικά ή το «ήτανε κείνη τη νυχτιά που φύσαγε ο βαρδάρης» στα σουηδικά ή το «Στων Ψαρών την ολόμαυρη ράχη» στα τούρκικα ή το άλλο του Εμπειρίκου
«Τα ρούχα πέτα, γδύσου.
Όπου κι αν είσαι
είναι η ρομφαία μου μαζί σου» στα εβραϊκά;

 

Δημήτρης Φωτεινόπουλος 

 

 

Απ΄ όλ