Διάλεγε το καλύτερο χαμόγελό του
κάθε πρωί, λίγο πριν φύγει.
Όμως το βράδυ που γύρναγε στο σπίτι
το 'βγαζε στα γρήγορα και το πέταγε μακριά
σαν δυο παπούτσια που τον βασάνιζαν
όλες αυτές τις ώρες.
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
-
Κοιτάζει απ' το δωμάτιό της, ακουμπισμένη στο παράθυρο, κατά το παλιό λιμάνι που καίνε τον καρνάβαλο, γυμνή και ιδρωμένη ακόμα απ... -
Σε μια κωμόπολη της Ουγγαρίας, στη μέση του πουθενά, γκρίζα, παγωμένη και ξεχασμένη απ' όλους, πλανάται η απροσδιόριστη απειλή μιας επ... -
Η νύχτα! Μόνο η νύχτα ! Χρειάζεται, πραγματικά, μεγάλη προσπάθεια να αρχίσεις το διάβασμα ενός βιβλίου του οποίου ο συγγραφέας είχε ...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου