Πέμπτη 25 Αυγούστου 2022
Τετάρτη 10 Αυγούστου 2022
Eπιστροφή
Είδε στον
διάδρομο
τον καθρέφτη,
το τραπεζάκι με το μάρμαρο,
τα κλειδιά και το βάζο με
τα λουλούδια,
τις τσάντες τους
και τα μπουφάν τους στις κρεμάστρες.
Προχώρησε στο παιδικό δωμάτιο
στάθηκε στην πόρτα
και κοίταξε τα παιδιά τους
που κοιμόντουσαν,
το κορίτσι πάνω, το αγόρι κάτω.
Έπειτα πήγε στο σαλόνι
ο άντρας της είχε στα χέρια του
τα χέρια της γυναίκας του
κι εκείνη τον φιλούσε.
Θα 'ρχομαι πάντα να τους βλέπω, είπε
αδύνατον να συνηθίσω μακριά τους
κι είναι τόσο κρύα και σκοτεινά εκεί κάτω.
Δημήτρης Φωτεινόπουλος
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
Σκέφτομαι τους μαθητές
Τους μαθητές σκέφτομαι γύρω στις δέκα και μισή το βράδυ που τα φροντιστήρια κλείνουν και οι γονείς τους περιμένουν με αναμμένα τα αλάρμ για ...
-
Ένα ακόμα μουσείο. Σύμφωνοι, ένα ακόμα μουσείο. Ο Ατμός είναι ένας κινηματογράφος που έχει πάρει το όνομά του από μια άγνωστη ταινία...
-
Σε μια κωμόπολη της Ουγγαρίας, στη μέση του πουθενά, γκρίζα, παγωμένη και ξεχασμένη απ' όλους, πλανάται η απροσδιόριστη απειλή μιας επ...
-
Η νύχτα! Μόνο η νύχτα ! Χρειάζεται, πραγματικά, μεγάλη προσπάθεια να αρχίσεις το διάβασμα ενός βιβλίου του οποίου ο συγγραφέας είχε ...
