Σήμερα μας αρέσουν IX

Απόψε μας αρέσουν τα σκληρά μαξιλάρια ύπνου, οι τραγιάσκες, τα χορευτικά που κάνουμε στους διαδρόμους των ξενοδοχείων όταν νομίζουμε ότι δεν μας βλέπει κανείς, οι σχέσεις που ξεκίνησαν από ένα λάθος τηλεφώνημα, οι σχέσεις που τελείωσαν αλλά και δεν τελείωσαν, τα καρτοτηλέφωνα, ο καπνός του τσιγάρου κάτω από τη λάμπα του γραφείου μας, τα φιλιά που καίνε, κάποια ραφεία που λειτουργούν ακόμα σε ορόφους πολυκατοικιών, οι ξύλινες σκάλες, ο ήχος που κάνουν οι γόβες στις πλάκες του πεζοδρομίου, η ιστορία του Έρωτα και της Ψυχής, η Τζούλια Ρόμπερτς στο Pretty woman όταν παρακολουθεί την Traviata και προσπαθεί να συγκρατήσει ένα δάκρυ, οι ποιητικές ανθολογίες, το Unchained melody από τον Έλβις, οι πιανίστες που αυτοσχεδιάζουν και τα γαλατομπούρεκα, ιδίως όταν τα τρώμε ζεστά ακόμα, Κυριακή βράδυ με μπόλικη κανέλα.

Δημήτρης Φωτεινόπουλος

Σήμερα μας αρέσουν VIII

 

Σήμερα μας αρέσουν τα φούτερ με κουκούλα, οι καραμέλες fisherman 's friend, οι ομηρικές μεταφορές, κυρίως όσες έχουν ζώα, έντομα και πτηνά όπως το Β της Ιλιάδας, τα γκράφιτι στις υπόγειες διαβάσεις, το τραγούδι του Manu Chao για τον Nτιέγκο Μαραντόνα, το δεύτερο γκολ του Ντιέγκο Μαραντόνα στο ματς με την Αγγλία το '86, και το πρώτο όμως -πιο πολύ αυτό, οι παλιές ταμειακές μηχανές, που για ν' ανοίξουν πρέπει να κατεβάσεις τη λαβή στο πλάι, οι φοιτητές που μετά το μάθημα κατακλύζουν τα καφέ γύρω από τη Σόλωνος, "Το εγκώμιο των πουλιών" του Leopardi και οι άνθρωποι που αφήνουν τα δάκρυά τους να τρέξουν ελεύθερα στο λεωφορείο. Ή στο μετρό. Ή στο τραμ.

Δημήτρης Φωτεινόπουλος

Σήμερα μας αρέσουν VII

 

Σήμερα μας αρέσουν τα μουσκεμένα φύλλα στις άκρες των δρόμων, τα μπλουζάκια με στάμπες, όλα τα κομμάτια jazz και swing που ακούγονται στις ταινίες του Woody Allen, ο ήχος του πινέλου όπως απλώνει το βερνίκι πάνω στο ακατέργαστο ξύλο, η οσμή που αφήνει το βερνίκι στον αέρα, τα φιστίκια κάσιους, ο ορισμός του υπερρεαλισμού ως η υπαγόρευση της σκέψης έξω από κάθε λογική και ηθική, η "Ιστορία του Υπερρεαλισμού" του Maurice Νadeau, τα μεγάλα λεία βότσαλα που μπορούν να χρησιμοποιηθούν και σαν πρες παπιέ και τα κορίτσια που σηκώνονται στις μύτες των ποδιών τους για να φιλήσουν τα αγόρια τους στο στόμα.

Δημήτρης Φωτεινόπουλος

 

Σήμερα μας αρέσουν VI

 

Σήμερα μας αρέσουν οι πλανόδιοι ακορντεονίστες, τα καφέ με πολύχρωμα τραπεζοκαθίσματα και αυλή, τα διηγήματα του Ρέιμοντ Κάρβερ, τα μικρά διηγήματα του Ηλία Παπαδημητρακόπουλου και τα διηγήματα μπονσάι της Μαρίας Στασινοπούλου, τα γεμιστά μπισκότα σοκολάτα, το βαθύ κόκκινο στα δέντρα του Central Park, οι γάτες που κοιμούνται στον ήλιο και οι γυναίκες που κυκλοφορούν ακόμα, Οκτώβρη μήνα, με τα μακό μπλουζάκια τους χαμηλωμένα, αφήνοντας ακάλυπτους ν' αστράφτουν μες στη νύχτα τους λείους στρογγυλούς τους ώμους.

Δημήτρης Φωτεινόπουλος

 

 

Valter Benjamin, Ημερολόγιο Μόσχας (Καστανιώτης)

Ο Γερμανοεβραίος διανοητής και κριτικός λογοτεχνίας Βάλτερ Μπένγιαμιν (1892-1940) βρέθηκε στη σοβιετική πρωτεύουσα για δύο μήνες, από τον Δεκέμβρη του 1926 έως τον Φλεβάρη του 1927. Η παρουσία του εκεί υπαγορεύτηκε από τρεις κυρίως λόγους. Πρώτα  για να συναντήσει την Άσια Λάτσιτς, μια Λετονή κομμουνίστρια, και να συνδεθεί ερωτικά μαζί της (η γνωριμία των δύο είχε γίνει σε στο Κάπρι και η Λάτσιτς ήδη έχει παντρευτεί τον φίλο του Μπένγιαμιν, Ράιχ στη Μόσχα). Έπειτα για να έρθει σε επαφή με τον πνευματικό κόσμο της Μόσχας και να προωθήσει ένα λήμμα του για τον Γκαίτε που θα συμπεριλαμβανόταν στη "Μεγάλη σοβιετική εγκυκλοπαίδεια". Τέλος για να αποφασίσει αν τελικά θα ενταχθεί στο γερμανικό κομμουνιστικό κόμμα.

Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στη Μόσχα, δέκα χρόνια μετά από το ξέσπασμα της Επανάστασης των Μπολσεβίκων, περιπλανάται αδιάκοπα στους δρόμους ως flaneur και καταγράφει την καθημερινότητα αυτής της μεγάλης πόλης και των κατοίκων της. Πηγαίνει σε θέατρα και σε κινηματογράφους, παρακολουθεί παραστάσεις, δρώμενα και ταινίες, επισκέπτεται γκαλερί, μουσεία και πινακοθήκες μένοντας ώρες ατελείωτες μπροστά σε εκθέματα, μπαίνει σε ναούς και παρατηρεί εικόνες βυζαντινής και ρώσικης τεχνοτροπίας, αλλά και σε ινστιστούτα και άλλους χώρους πολιτισμού. Μένει σε ξενοδοχεία, τρώει σε εστιατόρια και σε ταβέρνες, επισκέπτεται μαγαζιά και κάνει ψώνια, με ιδιαίτερη συμπάθεια στα ξύλινα παιδικά παιχνίδια, ξεναγείται σε γραφεία εφημερίδων και λογοτεχνικών περιοδικών, χρησιμοποιεί έλκηθρα.

Ταυτόχρονα έχει καθημερινές επαφές με την Άσια που είναι ήδη άρρωστη, άλλοτε στο σανατόριο όπου νοσηλεύεται άλλοτε στο σπίτι που μένει με τον σύζυγό της, τον Ράιχ. Δεν κατορθώνει όμως να κατορθώνει να συνδεθεί και ερωτικά με αυτήν λόγω της αμφίθυμης στάσης της και, ίσως και λόγω της κάποιας υπεροψίας αυτής. Επίσης, παρακολουθεί τις πνευματικές ζυμώσεις στους κόλπους των διανοουμένων της Μόσχας και μετέχει στον βαθμό που μπορεί σε αυτές. Το άρθρο του/λήμμα στην Εγκυκλοπαίδεια, ωστόσο απορρίπτεται.

Το "Ημερολόγιο Μόσχας" είναι ένα γοητευτικό ανάγνωσμα από την πλευρά ενός ενεργού διανοούμενου, τόσο διεισδυτικού και παρατηρητικού. Δίνει, συχνά με πολλές όμορφες λεπτομέρειες, τη ζωή και την καθημερινότητα της σοβιετικής πρωτεύουσας, τους ανθρώπους της, τις συνήθειές τους, τις φυσιογνωμίες τους, τα Χριστούγεννά τους... Είναι ένα ενδιαφέρον πορτρέτο της πόλης, καθώς η Επανάσταση προσπαθεί να σταθεροποιήσει την παρουσία της και να ισορροπήσει, όπως και ο ίδιος ο Μπένγιαμιν στους παγωμένους δρόμους ...

Valter Benjamin, 1892-1940

Βάλτερ Μπένγιαμιν, Ημερολόγιο Μόσχας, εκδόσεις Καστανιώτης

Σήμερα μας αρέσουν V

 

Σήμερα μας αρέσουν τα χαρτάκια της Panini του '70 με αγγλικές ομάδες, οι σελιδοδείκτες της ΑΓΡΑΣ, το μουσικό θέμα του Hawaii 5-0, το τεράστιο κύμα που βλέπαμε στην αρχή, η κοπέλα που έτρεχε στην ακτή μετά, ο Στηβ Μαγκάρετ, η μυρωδιά του ρετσινιού μες στους πευκώνες, οι στοίβες των βιβλίων πάνω στα ξύλινα πατώματα, το λαχάνιασμα του σκύλου μας, ο μονόλογος της Molly Bloom δίπλα στον κοιμισμένο άντρα της και τα κορίτσια που χαζεύουν στο κινητό τους ακουμπώντας τα πόδια τους γυμνά στο ταμπλό των αυτοκινήτων.

Δημήτρης Φωτεινόπουλος

Σήμερα μας αρέσουν IV

 

Σήμερα μας αρέσουν τα σαγρέ μπουκάλια της ΕΨΑ όταν τα βγάζουμε απ΄ το ψυγείο και έχουν παγώσει αρκετά, ο ήχος που κάνουν όταν τα ανοίγουμε, τα κόμικς του Milo Manara, ο Μπλεκ, ο Σεραφίνο, οι φραγκοσυκιές, η Αίγινα, η σημαία της Αίγινας, το σπίτι του Καζαντζάκη στην Αίγινα, οι πήλινες κανάτες στα παράθυρα των σπιτιών, οι κουρελούδες στα πεζούλια των νησιών και κάποιοι λίγοι φούρνοι που εξακολουθούν να ψήνουν γεμιστά και κοτόπουλο με πατάτες όπως τα πηγαίνουν οι νοικοκυρές το πρωί σε μεγάλα ταψιά σκεπασμένα με αλουμινόχαρτο.

Δημήτρης Φωτεινόπουλος

Σήμερα μας αρέσουν ΙΙΙ

 

Σήμερα πάλι μας αρέσουν τα μικρά γλαστράκια στα τραπέζια των καφέ, το What'd I say του Ray Charles, τα καλοξυσμένα μολύβια, τα βίπερ με φτηνό χαρτί γιατί μπορούμε άφοβα να υπογραμμίζουμε με τα καλοξυσμένα μολύβια, τα βουτυρωμένα κρακεράκια, το Daiquiri Papa Doble που έπινε ο Χεμινγουέι, ο ήλιος που μπαίνει από τις γρίλιες και πέφτει πάνω στα σεντόνια μας και οι νοικοκυρές που βγαίνουν στα βεραντάκια καθώς πέφτει το φως για ν' απλώσουν τη μπουγάδα με μισάνοιχτα τα νυχτικά τους.

Δημήτρης Φωτεινόπουλος

Σήμερα μας αρέσουν ΙΙ

 

Σήμερα μας αρέσουν οι σταγόνες απ' τα κλιματιστικά που πέφτουν πάνω μας όταν περνάμε κάτω από τις πολυκατοικίες, τα γιασεμιά μέσα σε μπολάκια με νερό, τα κεράσια μέσα σε μπολάκια με πάγο, οι διαβάτες που ρωτάνε διευθύνσεις γιατί δεν έχουν Google maps και ίσως ούτε κινητό, τα βιβλία που βρήκαμε τυχαία μέσα σε συρτάρια ενώ τα είχαμε ξεγράψει, τα τραπεζάκια καφενείου, οι συγγραφείς του Μεσοπολέμου που ταξίδευαν μονίμως και οι γείτονες που μόλις πέσει ο ήλιος βγαίνουν και καταβρέχουν με τις ώρες τον δρόμο για να κατακάτσει η σκόνη.

Δημήτρης Φωτεινόπουλος

Σήμερα μας αρέσουν Ι

 Σήμερα μας αρέσουν τα πήλινα κεσεδάκια με νερό στις γωνιές των δρόμων, τα γυμνά πόδια των κοριτσιών στις διχαλωτές σαγιονάρες, τα τατού που έκαναν στο μέσα μέρος των καρπών τους, τα αστυνομικά του Γιάννη Μαρή και του Αντρέα Καμιλέρι, οι "Αόρατες πόλεις" του Ίταλο Καλβίνο και τα ταξιδιωτικά του Κώστα Ουράνη, ένα ξεχασμένο σύννεφο στον ουρανό, τα παγωμένα καπρίς και τα νοτισμένα μαξιλάρια από τον μεσημεριανό ύπνο.

Δημήτρης Φωτεινόπουλος

Πριν βουτήξω

 

Ν’ ακούς με την πρώτη γουλιά του καφέ από το Τρίτο Πρόγραμμα την Alison Moyet στην άρια από την όπερα «Αλιείς Μαργαριταριών» του Bizet, να προλαβαίνεις να διαβάσεις ένα διήγημα του Μάριου Χάκκα ή ένα μικρό του Παπαδιαμάντη από τα «αθηναϊκά» ή κάποιο από τα γράμματα του Παλαμά στη Ραχήλ, την κατά σαράντα χρόνια μικρότερή του Ελένη Κορτζά, το «λατρεμένο φως» που μπήκε στο Κελί του και ανακαινούργιωσε το «είναι» του ή ένα ποίημα του Billy Collins· να στέκεσαι για μερικά λεπτά αμήχανος στο χείλος του πρωινού πριν αφήσεις την ακτή του και βουτήξεις στα χθαμαλά καθήκοντα της βιοτής και στον ρύπο, τον τριγύρω.

 

Είναι αυτή η αξία των όμορφων μικρών πραγμάτων
του δικού σου κόσμου, της δικής σου γραμματικής.

 

Δημήτρης Φωτεινόπουλος

 

Εστία ή Vesta (ή τα πράγματα δεν έγιναν όπως τα μάθαμε IV)

Η Εστία αφιερώνει τα πρωινά της στο νοικοκυριό: ξεσκόνισμα, ηλεκτρική σκούπα, πλυντήρια, λαϊκή, μαγείρεμα· φτιάχνει τέλεια λαζάνια φούρνου και μαρμελάδες. Τις νύχτες όμως γίνεται η άλλη, η Vesta. Φοράει δερμάτινα, ρίχνει πάνω της την κάπα της κοκκινοσκουφίτσας και βγαίνει αναζητώντας σάρκα. Και δεν είναι διόλου δύσκολο να βρει. Μένει ακίνητη στα μπαρ και στις γωνίες και περιμένει. Κάποιος αρσενικός, καμαρωτός κι αθώος την πλησιάζει και τη φλερτάρει. Εκείνη δείχνει να ανταποκρίνεται. Οι κόρες των ματιών της διαστέλλονται και τα χείλη της μισανοίγουν. Εκείνος καταλαβαίνει και αφήνεται. Τον πάει στο διαμέρισμά της, τον ρίχνει στο κρεβάτι, τον αγκαλιάζει σφιχτά και του επιτρέπει να την περιποιηθεί με το όργανό του. Ξαφνικά του πιάνει το κεφάλι με τα δυο της χέρια δυνατά, το ξεκολλάει και το κατραβροχθίζει. Ο αρσενικός είναι τόσο απασχολημένος με το ζευγάρωμα που ούτε καν το προσέχει· συνεχίζει τη δουλειά του. Ο κομμένος του λαιμός εξακολουθεί να σαλεύει όμως εκείνη έχει ήδη φτάσει στον κορμό του. Λίγο πάνω από την κοιλιά του σταματάει για να τον αφήσει μ' έναν τελευταίο σπασμό να τελειώσει μέσα της. Μετά συνεχίζει. Τώρα μόνο το ένα του πόδι εξέχει απ’ το στόμα της. Σε λίγο τον έχει κάνει όλον μια χαψιά. Η Εστία αναμφίβολα ξέρει να χειρίζεται τους εραστές της.

Δημήτρης Φωτεινόπουλος

Φιλοκτήτης (ή τα πράγματα δεν έγιναν όπως τα μάθαμε ΙΙΙ)

 

Τον Φιλοκτήτη τον παράτησαν οι σύντροφοί του σ’ ένα ξερονήσι σε άθλια κατάσταση να τα βγάλει πέρα μόνος του. Όταν έφτασαν όμως στην Τροία κατάλαβαν πως τον είχαν ανάγκη. Βασικά όχι τον ίδιο, το τόξο του είχαν ανάγκη. Γι’ αυτό και τον πλησίασαν εκ νέου. Με τα πολλά τον κατάφεραν να τους το δώσει. Ένα πρωί βγήκε από τη σπηλιά του κρατώντας μία θήκη βιολιού. «Εδώ μέσα είναι το τόξο», τους είπε. «Όμως τη θήκη θα την ανοίξετε μόνο όταν φτάσετε στην Τροία. Είναι παγιδευμένη με μηχανισμό αυτοανάφλεξης που τον έχω ρυθμίσει να απενεργοποιηθεί σε τρεις μέρες. Ο χρόνος σας φτάνει και σας περισσεύει. Αν κάνετε πως την  ανοίγετε νωρίτερα... μπουμ!.... αντίο τόξο... Όχι μαγκιές λοιπόν... προπαντός όχι μαγκιές». Όταν στις ακτές της Τροίας ο Οδυσσέας και η παρέα του  άνοιξαν τη θήκη βρήκαν τυλιγμένο σε βελούδο ένα πλαστικό τοξάκι για παιδιά, σαν αυτά που πουλάνε στα πανηγύρια και καμιά δεκαριά βέλη που κάνουν «πφλοπ» άμα σε βρουν κατακούτελα. Την ίδια στιγμή ο Φιλοκτήτης τους κάλεσε σε βιντεοκλήση: «Οδυσσέα, λαμόγιο, νόμιζες ότι μου την έφερες… και συ και το σκυλολόι σου.. Μάθετε λοιπόν ότι το πραγματικό τόξο δημοπρατείται τώρα που μιλάμε στους Sothebys με τιμή εκκίνησης 8000 δολάρια... Καλά ξεμπερδέματα με τους Τρώες..». Η κλήση τελείωσε με το τρελό γέλιο του Φιλοκτήτη και με το μεσαίο του δάχτυλό υψωμένο.

 Δημήτρης Φωτεινόπουλος

Μήδεια (ή τα πράγματα δεν έγιναν όπως τα μάθαμε ΙΙ)

Η αλήθεια είναι ότι η Μήδεια δεν τα σκότωσε τα παιδιά της. Έβγαλε από ένα εισιτήριο στο καθένα και τα έστειλε πακέτο στον πατέρα τους, ο οποίος την απατούσε με την κόρη ενός γκάνγκστερ και σκόπευε να την παντρευτεί. Επίσης, του έκλεψε όλες τις δεξιές κάλτσες, του χάραξε όλους τους δίσκους βινυλίου που είχε και σκόρπισε ζιζάνια στον λαχανόκηπό του με αποτέλεσμα να τον οδηγήσει σε χρεοκοπία εξαιτίας των εξόδων στους γεωπόνους. Κατόπιν γράφτηκε σε γυμναστήριο, διόρθωσε με δέκα πλαστικές τις βλεφαρίδες και τα χείλη της και για ένα διάστημα τα ΄χε με τον πλαστικό χειρούργο, τον δάσκαλο του τένις και τον εφημέριο της Αγίας Λουκρητίας ταυτοχρόνως. Παράλληλα παρακολουθούσε μαθήματα κομμωτικής εξ' αποστάσεως και κατάφερε σύντομα ν΄ ανοίξει δικό της κομμωτήριο. Σήμερα αρθρογραφεί σε γυναικεία περιοδικά δίνοντας συμβουλές για αρμονική σχέση με τον εαυτό μας και με τα φυτά μας, διευθύνει αλυσίδα  νυχάδικων  και γράφει βιβλία για τις θεραπευτικές ιδιότητες των ελληνικών βοτάνων.

Δημήτρης Φωτεινόπουλος

 

Ηρακλής (ή τα πράγματα δεν έγιναν όπως τα μάθαμε Ι)

Στον δρόμο για τον ένατο άθλο του ο Ηρακλής συνειδητοποίησε ότι έπρεπε να πάψει να είναι θύμα. Σταμάτησε το πρώτο ταξί που βρήκε μπροστά του, έφτασε στην Αθήνα και την ίδια μέρα -ή μάλλον νύχτα- πέταξε για το Μιλάνο. Εκεί δούλεψε για μερικούς μήνες ως σερβιτόρος σε ακριβά καφέ και συμπλήρωνε το χαρτζιλίκι του ως συνοδός και, κυρίως, ως επιβήτορας κυριών. Μία από αυτές τον ερωτεύτηκε και η σχέση τους κατάληξε σε γάμο. Ήταν μια κόμισσα, αρκετά μεγαλύτερή του, η οποία τον μύησε στα παιχνίδια ρόλων, στο σεξ με φαγητά και στην παρενδυσία. Σε κάποιο κοκτέιλ πάρτι τον ανακάλυψε ένας κυνηγός ταλέντων και του πρότεινε να παίξει στο Χόλιγουντ. Πρωταγωνιστούσε κυρίως σε ταινίες πορνό αλλά έγινε παγκοσμίως γνωστός με το ROCKY ΙV όπου υποδύθηκε τον Ρώσο πυγμάχο που αντιμετώπισε ο Ρόκι Μπαλμπόα. Σήμερα ζει στο L.A και είναι παραγωγός ταινιών για όλη την οικογένεια.

Δημήτρης Φωτεινόπουλος

Τα βράδια των Κυριακών

τα βράδια των Κυριακών
έχουμε περισσότερο ανάγκη 
για χάδια κι αγκαλιές,
για μια μεγάλη σοκολάτα ΙΟΝ αμυγδάλου,
για ένα αστυνομικό του Ρέυμοντ Τσάντλερ
και για το Sherry darling
του Bruce Springsteen.

Δημήτρης Φωτεινόπουλος 

1/2021