Απόψε μας αρέσουν τα σκληρά μαξιλάρια ύπνου, οι τραγιάσκες, τα χορευτικά που κάνουμε στους διαδρόμους των ξενοδοχείων όταν νομίζουμε ότι δεν μας βλέπει κανείς, οι σχέσεις που ξεκίνησαν από ένα λάθος τηλεφώνημα, οι σχέσεις που τελείωσαν αλλά και δεν τελείωσαν, τα καρτοτηλέφωνα, ο καπνός του τσιγάρου κάτω από τη λάμπα του γραφείου μας, τα φιλιά που καίνε, κάποια ραφεία που λειτουργούν ακόμα σε ορόφους πολυκατοικιών, οι ξύλινες σκάλες, ο ήχος που κάνουν οι γόβες στις πλάκες του πεζοδρομίου, η ιστορία του Έρωτα και της Ψυχής, η Τζούλια Ρόμπερτς στο Pretty woman όταν παρακολουθεί την Traviata και προσπαθεί να συγκρατήσει ένα δάκρυ, οι ποιητικές ανθολογίες, το Unchained melody από τον Έλβις, οι πιανίστες που αυτοσχεδιάζουν και τα γαλατομπούρεκα, ιδίως όταν τα τρώμε ζεστά ακόμα, Κυριακή βράδυ με μπόλικη κανέλα.
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
-
Ένα ακόμα μουσείο. Σύμφωνοι, ένα ακόμα μουσείο. Ο Ατμός είναι ένας κινηματογράφος που έχει πάρει το όνομά του από μια άγνωστη ταινία... -
Ο Νικολάι Ρουμπάσοφ, κεντρικό πρόσωπο του μυθιστορήματος Το μηδέν και το άπειρον είναι ένας παλιός μπολσεβίκος, ένας από εκείνους που ... -
Κάποια φορά θ’ αποφασίσω αλλιώς Γιατί κάθε που ανεβαίνω φαρμακώνομαι Να της σταθώ σαν κόρη, λέει, γιατί μαραζώνει Αμέσως μόλις μ’...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου