Πάει καιρός
που έπαψε
να ελπίζει
πως θα την ποθήσουν.
Όμως κάποια βράδια
όταν το γραφείο αδειάζει
και μένει ολομόναχη
κλείνει προς στιγμήν
τα μάτια
και φαντάζεται
πως είναι οδαλίσκη
στο χαρέμι του Σουλτάνου.
Κι αυτός
της διατρέχει
το κορμί
με το μαστίγιο.
Kαι είναι ίδιος
ο Ομάρ Σαρίφ.
Δημήτρης Φωτεινόπουλος
Ιούλιος, 2022
Δημήτρης Φωτεινόπουλος
Ιούνιος 2023
Κοιτάζει
απ' το δωμάτιό της,
ακουμπισμένη στο παράθυρο,
κατά το παλιό λιμάνι
που καίνε τον καρνάβαλο,
γυμνή και ιδρωμένη ακόμα απ' τον χορό,
με λίγο μόνο χαρτοπόλεμο
στο σώμα της
επάνω κολλημένο.
Τον
σκέφτομαι τις νύχτες του χειμώνα
εκείνον τον εξόριστο ποιητή,
τον Πόπλιο Οβίδιο Νάσο,
ριγμένο σ' έναν τόπο αγριανθρώπων
να ξεπαγιάζει στην καλύβη του
τριγυρισμένος από πάγους,
και για τη μοίρα του τη μαύρη
να θρηνολογεί,
ντυμένος με τομάρια ζώων και προβιές,
αυτός ο ευγενής,
στερείται μακριά απ' τη Ρώμη
τα λουτρά και το κρασί,
και τα κορίτσια
κι όλες τες άλλες ηδονές
και μόνο κάτι λίγα ποιήματα
η ξυλιασμένη του γραφίδα μουτζουρώνει
μαζί μ’ αμέτρητες επιστολές απελπισίας.
(Μου φαίνεται πως τα 'θελε
όμως κι αυτός, ο ερωτύλος,
έτσι που πήγε κι έμπλεξε αστόχαστα,
χωρίς περίσκεψι καμιά,
χωρίς αιδώ,
μ’ εκείνο το νυμφίδιο, την Ιουλία,
την εγγονή του Αυγούστου).
Η ποίηση κάποτε επουλώνει
τέλεια τα τραύματα
που κουβαλάμε,
ή έστω
μας τα αποκρύπτει,
έτσι που τελικά
κι εμείς οι ίδιοι αμφιβάλουμε
αν τα 'χαμε ποτέ.
Άλλοτε πάλι τα βγάζει
ολόγυμνα μπροστά μας
σ' όλη τους την ασχήμια,
και να μας κάνει να τα βλέπουμε
και ν' απορούμε
πώς τ' αποκτήσαμε,
ποιος μας τα προκάλεσε;
πότε;
Και τα δυο τα μπορεί
το ίδιο καλά.
Περίεργα πράγματα, αλήθεια.
Δημήτρης
Φωτεινόπουλος
Οκτώβριος
2025
Είμαι το ανέκαθεν, το οπωσδήποτε
και το καθόλου.
Είμαι το πριν, το μετά και το πάντα.
Είμαι η πόλη που δεν κοιμάται ποτέ.
Είμαι τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα.
Σε ένα.
Είμαι το Stourm und Drung
Είμαι μια ασυνεχής συνάρτηση.
Είμαι ο μυστικός σου δείπνος.
Είμαι τα ποιήματά που έχεις διαβάσει.
Είμαι τα ποιήματά που δεν έχεις διαβάσει.
Είμαι τα ποιήματα που γράφτηκαν για σένα.
Κι όσα δεν γράφτηκαν ακόμα.
Είμαι ο Ελύτης σου.
Είμαι ο αλήτης σου.
Είμαι τα καψουροτράγουδα που ακούς όταν ετοιμάζεσαι να βγεις τα Σάββατα.
Είμαι τα καψουροτράγουδα που ακούς όταν χωρίζεις.
Κι αυτά που ακούς με φίλες σου όταν μαζεύεστε όλες
μαζί.
Είμαι όλοι σου οι εραστές.
Κι όσοι δεν έγιναν ποτέ εραστές σου
παρά τις προσπάθειές τους.
Είμαι το θύμα σου.
Είμαι τα θύματά σου.
Είμαι ο σταθμός στο ραδιόφωνο όταν οδηγείς.
Είμαι ο σταθμός στο ραδιόφωνο όταν βάζεις σκούπα.
Είμαι όλα τα ψέματα που έχεις πει.
Κι όλα τα ψέματα που θα πεις.
Όλα τα ψέματα που θα μου πεις.
Όλα τα ψέματα που θα πιστέψεις. Κι αυτά που δεν θα πιστέψεις.
Είμαι η υγρασία στα σκέλη σου.
Είμαι η υγρασία στο βρακάκι σου.
Είμαι η υγρασία στο μπάνιο σου.
Είμαι το χαλάκι στο μπάνιο σου.
Είμαι ο μεταμεσονύχτιος αυνανισμός σου.
Είσαι ο μεταμεσονύχτιος αυνανισμός μου.
Είμαι το βαρομετρικό χαμηλό σου.
Είμαι ό,τι τρυφερό σε έχει αγγίξει.
Είμαι η σκοτεινή πλευρά της σελήνης.
Είσαι η σκοτεινή πλευρά του εαυτού μου,
που τόσο μας αρέσει όταν τον βγάζεις προς τα έξω.
Είμαι η κομμώτρια σου.
Είμαι η μοδίστρα σου, η καμαριέρα σου,
η σιδερώστρα σου, η ξαπλώστρα σου.
Είμαι η απλώστρα σου.
Είμαι η κρεμάστρα σου.
Είμαι η θερμάστρα σου.
Είμαι αυτός που σου κάνει τα κέφια.
Είμαι αυτός που σου κάνει τα θελήματα.
Είμαι το παράνομο παρκάρισμά σου.
Είμαι το παράνομο ξεπόρτισμά σου.
Είμαι το ξεμάτιασμά σου.
Είμαι το μεγάλο μπαλκόνι σου.
Είμαι το μικρό μπαλκόνι σου.
Είμαι τα μπαλκόνια σου.
Είμαι τα πάνω σου.
Είμαι τα κάτω σου.
Είμαι τα πάνωκάτω σου.
Είμαι το πιστολάκι των μαλλιών σου,
το βερνίκι των νυχιών σου.
Είμαι το τσιμπιδάκι των φρυδιών σου.
Είμαι τα πέδιλα που παρατάς στην είσοδο. Τα χαρτιά που πας για ανακύκλωση, όλα
τα σκυλιά που χαϊδεψες στον δρόμο, τα εισιτήρια που ακυρώνεις στο
μετρό. Και όλα όσα θα ακυρώσεις στο μέλλον.
Είμαι ο χορός των μαχαιριών απάνω στο κορμί σου.
Είμαι η έφοδος στον ουρανό.
Είμαι ο πάγος που έσπασε. Ο δρόμος που χαράχτηκε.
Είμαι όλα τα μαθήματα που πέρασες. Όλα τα μαθήματα που κόπηκες. Όλα τα μαθήματα
που μου 'δωσες. Όλα τα μαθήματα που σου 'δωσα για να γίνεις επιτέλους μια
καθωσπρέπει κυρία.
Όλα τα κομμάτια τζαζ που έχουν γραφτεί.
Είμαι το ντεπόν για την περίοδο σου.
Είσαι το ντεπόν διά πάσαν νόσον.
Είμαι ο μπάφος σου.
Είσαι η Λολίτα μου.
Είμαι η καύλα σου.
Είμαι η καύλα μου.
Είμαι οι καύλες σου.
Είμαι οι καύλες σου.
Οι καύλες σου –Ναι-
Οι καύλες σου.
Οι καύλες σου.
Είμαι οι καύλες σου.
Είσαι η βρομιάρα μου και είμαι το καθαρτήριό σου.
Είμαι η Κόλαση μου.
Είμαι η Κόλασή μας.
Είμαι η «Θεία Κωμωδία».
Είμαι το «Συμπόσιο» του Πλάτωνα.
Είμαι όλα τα τσίπουρα που 'χεις πιει σ’ ένα βράδυ.
Είμαι όλα τα ποτά που έχεις πιει ως τώρα στη ζωή σου.
Είμαι όλα τα ποτά που σ΄ έχουν κεράσει.
Και όσα θα σε κεράσουν.
Είσαι η κόκκινη Ρόζα.
Είσαι το πλήκτρο του escape.
Είμαι να με πιεις στο ποτήρι.
Είσαι να σε πιω στο ποτήρι.
Είσαι τα τριάντα πρωταθλήματα που θα πάρει η ομάδα μου.
Είμαι η Τρίτη Διεθνής.
Είμαι τα δέκατά σου.
Τα ρίγη στη ραχοκοκαλιά σου.
Οι πίτσες που παραγγέλνεις.
Είμαι τα τάπερ από τη μαμά σου.
Το "Όσα παίρνει ο άνεμος".
Το Όσα θέλει ο άνεργος.
Είμαι τα τείχη του Κρεμλίνου.
Είμαι ο γύρος του κόσμου σε 80 ημέρες.
Είμαι όλες οι σονάτες που έγραψε ο Mozart για σένα χωρίς να το ξέρει.
Είμαι οι δέκα μέρες που σημάδεψαν τον κόσμο.
Τον δικό σου.
Είμαι οι 9 ½ βδομάδες.
Οι δικές μας.
Είμαι το γαλλικό κλειδί σου.
Και το γαλλικό μανικιούρ σου
Είμαι
το πασπαρτού σου.
Είμαι ο παράδεισός σου.
Είμαι τα «like» που σου κάνουν όσοι θέλουν να σε πηδήξουν.
Είμαι τα «like» που κάνεις σε όσους θέλεις να σε πηδήξουν.
Είμαι όλες οι φράουλες που έχεις φάει.
Είμαι τα σταφύλια του Αυγούστου.
Είμαι οι ρώγες των μεμέ σου.
Οι ρώγες σου όταν κρυώνεις.
Οι ρώγες σου όταν καυλώνεις.
Δημήτρης Φωτεινόπουλος, Ποιήματα που
γράφτηκαν
για να διαβάζονται
το απόγευμα με τον
καφέ, 2021
Τα βράδια που γυρίζω απ’ τη δουλειά
κρατώ το σπίτι στο σκοτάδι του,
μόνο ό,τι φωτίζει ο δρόμος
ανάβω ένα κερί βανίλια,
κάθομαι στον καναπέ
και μένω εκεί για ώρα
ακούγοντας τις σκέψεις μου,
τα τριξίματα των επίπλων
ή κάποια μπαλκονόπορτα που κλείνει.
Δημήτρης Φωτεινόπουλος
Αυγουστος 2025
Κάποτε την συνέπαιρναν τα ποιήματά του,
στα περιθώρια ζωγράφιζε
ήλιους και καραβάκια,
τα υπογράμμιζε με το μολύβι της,
τα διάβαζε στις φίλες της
κι όταν δεν ήτανε μαζί του,
τα κράταγε πάνω της
και δάκρυζε.
Τώρα την αφήνουν αδιάφορη
τα διαβάζει μόνο ως υπενθύμιση ηλιθιότητας
κι ως τιμωρία για τα λάθη της.
Έτσι λέει.
Μονάχα μες στις άδειες εκκλησίες
μπορεί κανείς ν’
αναζητήσει καταφύγιο
και να περάσει
λίγη ώρα στη σιωπή
αυτό το αδηφάγο
καλοκαίρι,
εκεί που πάντα
έχει δροσιά και ησυχία
και το μόνο που
μπορεί να ακουστεί
είναι το σούρσιμο
του νεωκόρου
ή ο ψίθυρος μιας
προσευχής
ή το ξύλο ενός
καθίσματος που πέφτει.
Όμορφα πράγματα
όμως αυτά.
Ανθρώπινα.
Δημήτρης
Φωτεινόπουλος
Αυγουστος 2025
