Φιλοκτήτης (ή τα πράγματα δεν έγιναν όπως τα μάθαμε ΙΙΙ)

 

Τον Φιλοκτήτη τον παράτησαν οι σύντροφοί του σ’ ένα ξερονήσι σε άθλια κατάσταση να τα βγάλει πέρα μόνος του. Όταν έφτασαν όμως στην Τροία κατάλαβαν πως τον είχαν ανάγκη. Βασικά όχι τον ίδιο, το τόξο του είχαν ανάγκη. Γι’ αυτό και τον πλησίασαν εκ νέου. Με τα πολλά τον κατάφεραν να τους το δώσει. Ένα πρωί βγήκε από τη σπηλιά του κρατώντας μία θήκη βιολιού. «Εδώ μέσα είναι το τόξο», τους είπε. «Όμως τη θήκη θα την ανοίξετε μόνο όταν φτάσετε στην Τροία. Είναι παγιδευμένη με μηχανισμό αυτοανάφλεξης που τον έχω ρυθμίσει να απενεργοποιηθεί σε τρεις μέρες. Ο χρόνος σας φτάνει και σας περισσεύει. Αν κάνετε πως την  ανοίγετε νωρίτερα... μπουμ!.... αντίο τόξο... Όχι μαγκιές λοιπόν... προπαντός όχι μαγκιές». Όταν στις ακτές της Τροίας ο Οδυσσέας και η παρέα του  άνοιξαν τη θήκη βρήκαν τυλιγμένο σε βελούδο ένα πλαστικό τοξάκι για παιδιά, σαν αυτά που πουλάνε στα πανηγύρια και καμιά δεκαριά βέλη που κάνουν «πφλοπ» άμα σε βρουν κατακούτελα. Την ίδια στιγμή ο Φιλοκτήτης τους κάλεσε σε βιντεοκλήση: «Οδυσσέα, λαμόγιο, νόμιζες ότι μου την έφερες… και συ και το σκυλολόι σου.. Μάθετε λοιπόν ότι το πραγματικό τόξο δημοπρατείται τώρα που μιλάμε στους Sothebys με τιμή εκκίνησης 8000 δολάρια... Καλά ξεμπερδέματα με τους Τρώες..». Η κλήση τελείωσε με το τρελό γέλιο του Φιλοκτήτη και με το μεσαίο του δάχτυλό υψωμένο.

 Δημήτρης Φωτεινόπουλος