Θαύματα

Ήρθες και κάθισες στα γόνατά μου
για να μου διαβάσεις ένα κομμάτι
από το μυθιστόρημα που σου άρεσε.

Από την άλλη εγώ δεν ήξερα πια
σε ποιο θαύμα να προσηλωθώ.

Δημήτρης Φωτεινόπουλος

5/2019

Παραξενιές του ουρανού

Βγήκες το πρωί ξυπόλητη
στις πλάκες του κήπου
ενώ με τα δυο σου δάχτυλα
στριφογύριζες τις άκρες
των μαλλιών σου

 

και παρ’ όλ’ αυτά ο ουρανός

παρέμενε συννεφιασμένος.
Έχει κι η φύση

τις παραξενιές της.

Δημήτρης Φωτεινόπουλος 

5/2019

 

Κατεβαίνοντας τη Συγγρού ένα ζεστό απόγευμα Πέμπτης

Αυτό το απόγεμα της Πέμπτης, το λαμπρό, το ευχάριστα ζεστό, κατεβαίνοντας τη Συγγρού προς Πειραιά, εκεί που μόλις αρχίζει να διακρίνεται στο βάθος η θάλασσα να μας καλεί σε ταξίδια περιπέτειας και γνώσης, θα ήθελα κάπου εκεί λοιπόν, να συναντήσω τον Σωκράτη, τον γιο της Φαιναρέτης που βοηθούσε τις γυναίκες να γεννήσουν. Και να τον ακολουθήσω, δίχως να με πάρει είδηση, μέχρι να φτάσει στο σπίτι του Πολέμαρχου, εκεί όπου θα συναντήσει μια παρέα εξαίρετων ανθρώπων, φιλοσόφων και διανοουμένων. Τον Κέφαλο, τον μέτοικο, που διατηρεί εργοστάσιο όπλων με τους δυο του γιους, τον Λυσία που ακόμα δεν είναι πολύ γνωστός στα δικαστήρια και τον Ευθύδημο· τον γυρολόγο σοφιστή Θρασύμαχο από τη Χαλκιδόνα και τον Χαρμαντίδη από την Παιανία· τον Αδείμαντο· τους δύο αδελφούς του Πλάτωνα· τον Νικήρατο, γιο του στρατηγού Νικία που τον σκότωσαν αιχμάλωτο στη Σικελία και τον Κλειτοφώντα…

Θα του ανοίξει ο θυρωρός βέβαια για να περάσει μέσα στη δροσερή οικία αλλά εμένα μάλλον δεν θα μου επιτρέψει την είσοδο. Εκτός κι αν ίσως σκύψω και του ψιθυρίσω στ’ αφτί ότι θα είμαι απόλυτα ήσυχος· ότι θα σταθώ σε μια γωνιά και μόνο θα ακούω σαν μαθητής όσα θαυμαστά σε λίγο θα ειπωθούν.

Δημήτρης Φωτεινόπουλος

Επανασύνδεση

Τελειώσαμε, της είπε.
Σηκώθηκε τότε 

απ' το κρεβάτι τους
και ξαναφόρεσε
κομμάτι κομμάτι

τον εαυτό της.

Δημήτρης Φωτεινόπουλος 

1/2019



Τον ενοχλούσε

Διάλεγε το καλύτερο χαμόγελό του

κάθε πρωί, λίγο πριν βγει από το σπίτι.

Όμως το βράδυ όταν γύρναγε  

το 'βγαζε στα γρήγορα 

και το πέταγε μακριά

σαν δυο παπούτσια που όλες αυτές τις ώρες

τον βασάνιζαν.

 

Δημήτρης Φωτεινόπουλος 

1/2019

 

Μπορούσε;

Καθώς έβαζε βιαστικά

τα ρούχα της στη βαλίτσα
έπεσε το μάτι της στο πουκάμισό του.
Σκέφτηκε να μην το πάρει.

Αλλά πάλι
πώς μπορούσε  ν΄ αποχωριστεί

το σώμα της;

 

Δημήτρης Φωτεινόπουλος 

1/2019

Siegfried Kracauer, Η γραφομηχανούλα (Κίχλη/Τα άστεγα)

Στο βιβλίο «Η γραφομηχανούλα» του Ζίγκφριντ Κρακάουερ (1889-1966) παρακολουθούμε μια ιδιάζουσα ερωτική σχέση: ο αφηγητής ερωτεύεται τη γραφομηχανή του· μια γραφομηχανούλα, αβρή και λεπτεπίλεπτη, που περιήλθε στην κατοχή του υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες. Ο έρωτάς του γι΄ αυτήν είναι κεραυνοβόλος. Και όπως όλοι οι κεραυνοβόλοι έρωτες, γεμάτος πάθος και ευγένεια.
Η αλλόκοτη αυτή συνύπαρξη διανύει όλα τα στάδια μιας τυπικής ερωτικής σχέσης: ακατανίκητη έλξη, μυστήριο, πάθος, ζήλια, προδοσία, απομάγευση, εγκατάλειψη. Μας λέει ο αφηγητής: «Από την πρώτη στιγμή αγάπησα τη μηχανή για την τελειότητά της. Είναι χαριτωμένα καμωμένη, πανάλαφρη και αστράφτει στο σκοτάδι... Για μεγάλο διάστημα δεν τολμούσα να τη χρησιμοποιήσω. Τέλεια καθώς ήταν, μου φαινόταν πλάσμα ανώτερο, που θα ήταν ανεπίτρεπτο να υποστεί την παραμικρή ζημιά από τυχόν κακομεταχείριση... Το απαλό της άγγιγμα αρκούσε για να με κάνει ευτυχισμένο... «, «... ίνδαλμα αφάνταστον, όνειρο επιπλέον στο κύμα...», που θα έγραφε κι ο Παπαδαμάντης ...
 
Αποκόπτεται από τους φίλους του ο αφηγητής μας. Του αρκεί η σχέση του με τη γραφομηχανούλα. Η σχέση του με αυτήν γεμίζει την ύπαρξή του "Σύντομα απέκτησε για μένα μεγαλύτερη σημασία απ΄ ό,τι μια σύζυγος ή οι φίλοι... εφορμούσαμε από το αριστερό περιθώριο προς το άγνωστο και γυρνούσαμε πάλι πίσω ..." Μουτζουρώνει σ' αυτήν ακατανόητα για τους άλλους αλλά κατανοητά για τον ίδιο και τη μηχανούλα, σχέδια με γράμματα και αριθμούς... Ζει σε έκσταση καθημερινή... Μέχρι που η μηχανούλα «αρρώστησε». Κάποιο πλήκτρο της δεν λειτουργούσε. Ένας άγνωστος άνδρας, ειδικός από το πουθενά, ανέλαβε να την επισκευάσει. Την πασπάτεψε, την άνοιξε και τελικά την επιδιόρθωσε. Το ελαττωματικό πλήκτρο ξαναλειτούργησε αλλά η σχέση είχε υποστεί ανεπανόρθωτο πλήγμα. Ο αφηγητής αισθάνθηκε προδομένος από τη μηχανούλα, η οποία χωρίς αντιστάσεις, παραδόθηκε στις περιποιήσεις ενός αγνώστου ενώ στον ίδιο δεν είχε υπακούσει. Έτσι η αγάπη του γι΄ αυτήν σβήνει. «Δεν της αξίζει να τη νοσταλγεί κανείς», μας λέει. Στην τελική, δεν ήταν παρά μία από τις πολλές ίδιες μηχανές γραφής που κυκλοφορούν σε ειδικά καταστήματα. Έκτοτε τη χρησιμοποιεί μόνο ως αντικείμενο. Επανασυνδέεται με το αντικείμενο-γραφομηχανή και τη χρησιμοποιεί μόνο για να γράφει ασήμαντα πράγματα...
 

Siegfried Kracauer, 1889-1966

Σύμφωνα με την κατατοπιστική εισαγωγή του Νικήτα Σινιόσογλου, «Η γραφομηχανούλα» είναι από τα αφηγήματα που εκφράζει όσο λίγα το κλίμα του μοντερνισμού, σύμφωνα με το οποίο οι άνθρωποι συνειδητοποιούν με δυσθυμία ότι η σχέση μας με τα πράγματα και, βεβαίως με τα πρόσωπα, είναι όχι μόνο εφήμερη αλλά και αντικαταστάσιμη.. «Η Γραφομηχανούλα» είναι μια καλυμμένη κριτική στη νεωτερικότητα. Το βαθύτερο νόημά της είναι ο απομαγευμένος τρόπος με τον οποίο ο άνθρωπος της νεωτερικόητας συνδέεται με τα αντικείμενα, τα άλλα πρόσωπα και εντέλει με τον ίδιο του το εαυτό. Εμφανείς οι επιρροές από τον Βάλτερ Μπένγιαμιν και τον Φρ. Νίτσε.