Αυτά τα λίγα που με κάνουν κάπως ν' αγαπώ το καλοκαίρι

 

η ερημιά των πόλεων
τα βερίκοκα
οι σταγόνες απ' τα κλιματιστικά
που πέφτουν πάνω σου καθώς βαδίζεις
τα ξωκλήσια του Παπαδιαμάντη
και τα «Ρόδινα ακρογιάλια»
και ο «Ρεμβασμός του δεκαπενταύγουστου»,
που τα διαβάζω πάντα τέτοια εποχή

ένα σύννεφο που μένει ακίνητο για ώρα
και μοιάζει με νησί
οι ξερολιθιές στους χωματόδρομους
αυτό το ελάχιστο αεράκι που στεγνώνει
για λίγο τον ιδρώτα μας
τα μισοφωτισμένα καφενεία
οι άνθρωποι που ξέμειναν στις πόλεις
και περιφέρονται ασκόπως
ο ίσκιος μου στο πεζοδρόμιο
καθώς κι εγώ περιφέρομαι ασκόπως

Δημήτρης Φωτεινόπουλος

8/2025

Και τώρα τα διαβάζει

Κάποτε τη συγκινούσαν τα ποιήματά του,
στα περιθώρια ζωγράφιζε
ήλιους και καραβάκια,
 
τα υπογράμμιζε με το μολύβι της,
τα διάβαζε στις φίλες της
κι όταν δεν ήτανε μαζί του,
τα κράταγε πάνω της
σαν να ήτανε αυτός ο ίδιος.
 
Τώρα την αφήνουν αδιάφορη
τα διαβάζει μόνο ως υπενθύμιση ηλιθιότητας
κι ως τιμωρία για τα λάθη της.
 
Έτσι λέει.

 

Δημήτρης Φωτεινόπουλος

8/2023

 

Είναι όμορφα στις εκκλησίες το καλοκαίρι

 

Μονάχα μες στις άδειες εκκλησίες

μπορεί κανείς ν’ αναζητήσει καταφύγιο

και να περάσει λίγη ώρα στη σιωπή

αυτό το αδηφάγο καλοκαίρι,

 

εκεί που πάντα έχει δροσιά και ησυχία

και το μόνο που μπορεί να ακουστεί

είναι το σούρσιμο του νεωκόρου

ή ο ψίθυρος μιας προσευχής

ή το ξύλο ενός καθίσματος που πέφτει.

 

Όμορφα πράγματα όμως αυτά.

Ανθρώπινα.

 

Δημήτρης Φωτεινόπουλος

8/2025

 

 

Παρακλαυσίθυρον

 

Πού, άραγε, να βρίσκεται,
χαμένο μες στο χάος της βιβλιοθήκης μου,
εκείνο το κομψό βιβλιαράκι
με τα ποιήματα του Γάιου Βαλέριου Κάτουλλου,
αυτά που αφιέρωνε στην ερωμένη του Λεσβία ;
 
 
Τώρα που κι ο δικός μας έρωτας τελείωσε,
θέλω στους στίχους του να καταφύγω,
αυτούς που έγραφε θρηνώντας στα σκαλιά της,
αποδιωγμένος εραστής,
όπως κι εγώ,
απ' την κοινή τους κλίνη.

Δημήτρης Φωτεινόπουλος

1/2026

Τότε ιδίως να σταθείς

 

Τους έρωτες να φοβάσαι, ω καρδιά,
τους ξαφνικούς κι ορμητικούς που συνεπαίρνουν.
Και αν δεν μπορείς ν' αντισταθείς,
ολίγον τη φορά να ενδίδεις.

Κι όταν θα νιώσεις έτοιμη για το μεγάλο ναι,
πεισμένη από υποσχέσεις για αιώνια ευτυχία,
αν τύχει και σε πλησιάσει κάποιος άγνωστος που ξέρει
και σου πει: «Μη βιάζεσαι· τα πράγματα δεν είναι όπως δείχνουν»
ή -κυριότατα αυτό- εάν προσπέρασες σημάδια ύποπτα
από ελπίδα ή από παραφορά,
τότε ιδίως να σταθείς και κάθε απόφαση σημαντική
να την καθυστερήσεις·
ας περιμένουν κι οι γονείς κι οι φίλοι κι όλοι οι άλλοι·
και το μεγάλο ναι ας περιμένει (το λες πιο ύστερα)·
 
τότε ιδίως να σταθείς
ν' ακούσεις επιτέλους σοβαρά
εκείνη την ελάχιστη φωνή της διαισθήσεώς σου.

Δημήτρης Φωτεινόπουλος

4/2026

Σκέφτομαι τους μαθητές

 

Τους μαθητές σκέφτομαι
γύρω στις δέκα και μισή το βράδυ
που τα φροντιστήρια κλείνουν
και οι γονείς τους περιμένουν
με αναμμένα τα αλάρμ
για να γυρίσουν σπίτι·
 
όχι μονάχα αυτούς που διάβαζαν νυχθημερόν
και είναι γεμάτοι αμφιβολίες
όσο οι εξετάσεις πλησιάζουν
 
μα και τους άλλους,
που μόνη τους ελπίδα
είναι η εύνοια της τύχης
ίσως και κάποιος καλός συμμαθητής 

στο μπροστινό θρανίο,

που θα παραμερίσει ελαφρώς
αφήνοντας την κόλλα του ακάλυπτη
μήπως μπορέσουν
έστω κάτι λίγο ν' αντιγράψουν.
 

Δημήτρης Φωτεινόπουλος

5/2026

Ποιητές στα παγκάκια

Το συνηθίζουν τώρα τελευταία οι πεθαμένοι ποιητές
να εμφανίζονται στα παγκάκια των πεζόδρομων
και με την άκρη του ματιού τους να παρατηρούν
αυτούς που έρχονται να κάτσουν δίπλα τους,
 
άλλος για να διαβάσει το βιβλίο του,
άλλος να δέσει το κορδόνι του,
άλλος να πιει στα γρήγορα έναν καφέ
πριν πάει στη δουλειά του.
 
Και τα κορίτσια συνηθίζουν να παρατηρούν
που στέκονται για λίγο εκεί το καλοκαίρι,
έχοντας ακουμπήσει τα ψώνια τους στο πεζοδρόμιο
κι έχοντας βγάλει τα πόδια τους απ' τα σανδάλια
για να τα ξεκουράσουν.
 
Πόσα ποιήματα θα έγραφαν για τα κορίτσια αυτά
αν ζούσαν,
για τα πόδια τους ιδίως,
που τα βγάζουν από τα σανδάλια τους
για να τα ξεκουράσουν.

Δημήτρης Φωτεινόπουλος

5/2026