Η πιο γλυκιά πατρίδα

Κάθε τέτοια εποχή,
τέλος του Αυγούστου αρχές Σεπτέμβρη,
μπαίνω στα χαρτοπωλεία και αγοράζω
ένα μικρό πραματάκι.
Μια γόμα για μολύβια, ένα faber  
μαλακής γραφής, μια ξύστρα,
ένα πενηντάφυλλο τετράδιο,
ένα μαρκαδοράκι.
Κάτι σχολικό, τέλος πάντων.

Γιατί η πιο γλυκιά πατρίδα
είναι τα παιδικά μας χρόνια.
Έτσι δε λένε;

Δημήτρης Φωτεινόπουλος

8/2019

Θερμίδες

Το πρώτο που κάνω 
αμέσως μόλις αγοράσω ένα βιβλίο 
είναι να ξεκολλήσω την τιμή
-βγαίνει εύκολα 
και δεν αφήνει σημάδια.

Έπειτα το τρώω 
λίγο λίγο
χωρίς ενοχές.

Δημήτρης Φωτεινόπουλος

8/2019

Κι αυτά είναι καλοκαίρι

Καλοκαίρι είναι τα τριζόνια
Ο Τζέιμς Ελρόι και η Πατρίτσια Χάισμιθ
Η Φεγγαροντυμένη
Η Κούβα
Τα γραπτά προσωπικής μυθολογίας και τα κόμικς
Το παγωτό καϊμάκι
Τα μπεν μιξ, τα πολύχρωμα κοκτέιλς
Τα αντικουνουπικά που δημιουργούν εκνέφωμα
Τα τατού στην ωμοπλάτη
Η αλυσιδίτσα από κοχύλια 
στον αστράγαλο
Τα απομεσήμερα που βγαίνεις
ν' απλώσεις το μαγιό σου στο σχοινί,
τυλιγμένη με μια λευκή πετσέτα.

Δημήτρης Φωτεινόπουλος 

6/2019

Είναι δυνατόν;

Είναι δυνατόν,

εκεί που διαβάζεις καθισμένος
σ' ένα καφέ στη Γενναδίου,
να μην την πρόσεξες που πέρασε 

αέρας από δίπλα σου

 

και να μην σου πέρασε απ' το μυαλό

πως η βιασύνη της αυτή

οφείλεται στο ότι πρόκειται 

να σμίξει εντός ολίγου

με τον εραστή της;

Δημήτρης Φωτεινόπουλος 

6/2019

Θαύματα

Ήρθες και κάθισες στα γόνατά μου
για να μου διαβάσεις ένα κομμάτι
από το μυθιστόρημα που σου άρεσε.

Από την άλλη εγώ δεν ήξερα πια
σε ποιο θαύμα να προσηλωθώ.

Δημήτρης Φωτεινόπουλος

5/2019

Παραξενιές του ουρανού

Βγήκες το πρωί ξυπόλητη
στις πλάκες του κήπου
ενώ με τα δυο σου δάχτυλα
στριφογύριζες τις άκρες
των μαλλιών σου

 

και παρ’ όλ’ αυτά ο ουρανός

παρέμενε συννεφιασμένος.
Έχει κι η φύση

τις παραξενιές της.

Δημήτρης Φωτεινόπουλος 

5/2019

 

Κατεβαίνοντας τη Συγγρού ένα ζεστό απόγευμα Πέμπτης

Αυτό το απόγεμα της Πέμπτης, το λαμπρό, το ευχάριστα ζεστό, κατεβαίνοντας τη Συγγρού προς Πειραιά, εκεί που μόλις αρχίζει να διακρίνεται στο βάθος η θάλασσα να μας καλεί σε ταξίδια περιπέτειας και γνώσης, θα ήθελα κάπου εκεί λοιπόν, να συναντήσω τον Σωκράτη, τον γιο της Φαιναρέτης που βοηθούσε τις γυναίκες να γεννήσουν. Και να τον ακολουθήσω, δίχως να με πάρει είδηση, μέχρι να φτάσει στο σπίτι του Πολέμαρχου, εκεί όπου θα συναντήσει μια παρέα εξαίρετων ανθρώπων, φιλοσόφων και διανοουμένων. Τον Κέφαλο, τον μέτοικο, που διατηρεί εργοστάσιο όπλων με τους δυο του γιους, τον Λυσία που ακόμα δεν είναι πολύ γνωστός στα δικαστήρια και τον Ευθύδημο· τον γυρολόγο σοφιστή Θρασύμαχο από τη Χαλκιδόνα και τον Χαρμαντίδη από την Παιανία· τον Αδείμαντο· τους δύο αδελφούς του Πλάτωνα· τον Νικήρατο, γιο του στρατηγού Νικία που τον σκότωσαν αιχμάλωτο στη Σικελία και τον Κλειτοφώντα…

Θα του ανοίξει ο θυρωρός βέβαια για να περάσει μέσα στη δροσερή οικία αλλά εμένα μάλλον δεν θα μου επιτρέψει την είσοδο. Εκτός κι αν ίσως σκύψω και του ψιθυρίσω στ’ αφτί ότι θα είμαι απόλυτα ήσυχος· ότι θα σταθώ σε μια γωνιά και μόνο θα ακούω σαν μαθητής όσα θαυμαστά σε λίγο θα ειπωθούν.

Δημήτρης Φωτεινόπουλος