Στο Ζάππειο, ένα μεσημέρι

 

Στεκόμουν στην είσοδο του Βασιλικού Κήπου
και παρακολουθούσα
την Πολυδούρη και τον Καρυωτάκη
που έπιναν λεμονάδες στην «Αίγλη».
Αυτός της κρατούσε το χέρι
λες και φοβόταν μην την χάσει
και της διάβαζε κάτι χαμηλόφωνα.

 

Όταν έφυγε,

έφερε στα χείλη της το χαρτί,
το φίλησε και το δίπλωσε
προσεκτικά στην τσάντα της.
Έπειτα άρχισε να βήχει
μέσα σ’ ένα μικρό λευκό μαντηλάκι
με άρωμα πορτοκάλι

και δαντέλα.

Δημήτρης Φωτεινόπουλος